รู้หรือยัง?

ควรให้ความสำคัญกับคุณภาพมากกว่าปริมาณ ใช่หรือไม่?
ควรจดจ่อกับสิ่งๆหนึ่ง แทนที่จะทำหลายอย่างพร้อมๆกัน ดีกว่าหรือไม่?
ต้องลองทำดูถึงจะรู้นะ  ตอนนี้กำลังพยายามอยู่  เป็นการทดสอบไปในตัว

ตั้งชื่อโง่ๆได้ปะ

ทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมกัน มันคือเรา

ฟังเพลงไทยและดูดีเบตภาษาอังกฤษ (แบบโง่ๆ)

และอ่านหนังสือหมวดจิตวิทยา

มันช่างฟินนน เวลารู้สึกเป็นตัวเอง

ถึงแม้จะไม่สุดไปสักทาง  แต่มันฟินอยู่ดี

ไม่ตั้งชื่อดีไหม?

คนขี้ขลาดเอาแต่ใจอย่างเรา
คนที่เอาแต่หนีปัญหามาทั้งชีวิต
คนอ่อนแอที่พยายามแก้ไขตัวเอง
คนอย่างเราก็มีดีเหมือนกัน
ขออนุญาตอัพสกิลรักตัวเอง
ขอเพิ่มคะแนนความนับถือในตัวเอง
และขอลดคะแนนการดูถูกตัวเองลง
เอาล่ะถึงแม้จะยังกลัวๆและสับสนมาก
แต่เราก็ยังจะก้าวเดินต่อไป
ไม่ยอมให้เกมโอเวอร์ง่ายๆหรอก
ไฟท์โตะกัมบารุ  แค่เผชิญหน้า
แค่เท่านั้นเอง  แก้ไขอดีตไม่ได้ไม่เป็นไร
You never change what's been& gone..
นึกถึงเพลงนี้ขึ้นมาเลย
เราคงดีขึ้นถ้าได้ฟังเพลงดีๆสักเพลง
ร้องเพลงแล้วรู้สึกดี คิโมจี้...
ร้องไปร้องมาติด H กำ  นี่คิดไรอยู่เนี่ย

จู่ๆก็อะไร

สาระของคนแต่ละคนต่างกัน
เรามีกรอบคิดที่แตกต่างกัน
ตามการเรียนรู้ของแต่ละคนที่ต่างกันไป
โลกของคนอื่นไม่ใช่สิ่งที่เราจะไปกำหนดได้
การคาดหวังให้คนอื่นเป็นอย่างไรก็เหมือนกัน
ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงไปเพราะคนอื่น
เขาเปลี่ยนแปลงไปด้วยเพราะตัวเขาเอง
ในเวลาและโอกาสที่เหมาะสม
ประสบการณ์ของเขาบอกให้ทำก็เท่านั้น

One Vision

โดยส่วนตัวแล้ว เข้าใจว่า การแคสเกมเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเป็นเอนเตอร์เทนเนอร์
ซึ่งเราอยากเป็นETN  แต่เพิ่งมาเจอการแคสเกม (เหมือนเอาหัวไปมุดกะลาอยู่ไหนมาเลย)
คิดว่า มันน่าสนุกดี  และอยากลองทำดู  ซึ่งมันก็สนุกดี แต่เหนื่อยตอนตัดต่อ และรอโหลดหลายอย่าง

สำหรับการเริ่มต้นไปได้ไม่ถึงเดือนดีนัก  ก็รู้สึกว่า ยังอยากทำต่อ แต่มีปัญหาเรื่องไมค์ ตอนนี้
เพราะอัดใส่หูฟังไมค์  มันได้เสียงไม่ค่อยดี เสียงซ่าแบบชัดเจน เสียงเบา และขาดหาย
แต่พออัดใส่โทรศัพท์กลับชัดเจนกว่าเยอะ (ถึงไม่ชัดเว่อก็เถอะ)
แล้วโทรศัพท์ก็มามีปัญหา  แต่เรื่องภายนอก ไม่ค่อยรบกวนอะไรเราได้หรอก
เดี๋ยวมันก็หาทาง  เดี๋ยวก็มีช่องทางให้ทำอะไรได้อยู่ดี (ช่องทางเสียตังค์)
ช่วงนี้กำลังสบายใจก็ดีไป  พอมีกำลังทำอะไร คิดอะไรได้หลายๆอย่าง

ตอนแรกเราเริ่มจากการทำมูฟวี่จากเกม หรือ แมชชีนิม่าใช่ไหม?
แต่ก็ทำไม่จบสักเรื่อง  เพราะไม่มีประสบการณ์  ไม่มีคนรู้จักในแวดวงด้วย
อาศัยทำเอามั่วๆ ลุยๆ ไป ตามสไตล์เรา  ดูYT พยายามแกะภาษาอังกฤษ ก็ไม่เก่งนัก
จนมาเห็นว่า มีคนเอาเกมส์ที่เล่นมาลง YT แล้วพากย์ฮาๆ ไม่คิดว่าแบบนั้นก็ทำได้
ไอ้เราไม่ค่อยได้ติดตาม YT ในไทย เพิ่งจะมารู้ว่า เค้าก็ทำกันมาตั้งนานแล้ว
จนตอนนี้เริ่มเกร่อ และเละเทะ (มั้งนะ) แต่ก็เถอะ คนอื่นเค้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของเขา
เราอยากจะทำอะไร   มันก็เรื่องของเรา  แค่ไม่ฆ่าคนเป็นๆ ให้เค้าดูใน YT ก็คงได้

ไม่เคยคิดว่า จะต้องมีผู้ติดตามอะไรมากมาย  ซึ่งแต่พอเห็นคนอื่นมีก็แอบอิจนิดนึง
รู้สึกว่า เราได้อะไรเยอะแยะจากการลงมือทำในสิ่งที่แตกต่าง สิ่งใหม่ๆ อะไรก็ตาม
ไม่เสียใจและไม่รู้สึกว่าเสียเวลาทำไป  แต่ค่อนข้างพอใจที่ได้ฝึกฝนตัวเอง
และคิดที่จะทำต่อไป  เพราะยิ่งทำออกมา ก็ได้เห็นว่า เราอ่อนตรงไหน
ตรงไหนต้องปรับปรุง  ต้องเสริมอะไรเพิ่มยังไง  ถึงแม้จะยังแก้ไม่ได้ทันทีก็เถอะ

มันไม่ค่อยดีตรงที่เราพยายามที่จะทำอะไรด้วยตัวคนเดียวมากเกินไป
เพราะถ้าทำกันหลายคน  มันน่าจะไปรอดกว่านี้  มันน่าจะทำสำเร็จไปได้นานแล้ว
แต่เราสบายใจกับการทำแบบนี้  และเราก็พอใจที่จะฝึกฝนตัวเองให้ทำได้หลายๆอย่าง
ทั้งฝึกพูด  ฝึกใช้โปรแกรม  ฝึกภาษา อะไรหลายๆ อย่าง รวมถึงความรับผิดชอบด้วยละมั้ง
อยากเขียนต่อเยอะแยะเลย  ถึงรู้ว่าคงไม่มีใครอ่าน  แต่เราก็ยังกลับมาอ่านเองได้
สรุปคือ ทำเอง ดูเอง เขียนเอง อ่านเอง  ในโลกนี้มีเราอยู่คนเดียวจริงๆ ด้วย 5555

ปล.ชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ  วู้วววววววววว!

ต้องมีสักหน่อย

ต้องมีสักหน่อย  ดูคาเนกิจบนี่

ถึงกับต้องไปเขียนพินัยกรรมไว้เลย  เฌดโด้!

หนี้สินทั้งหมดของข้าพเจ้าขอยกให้กับ..

เอ้ยไม่ใช่!!!! เราก็เขียนถ้อยคำดีๆ ให้คนระลึกถึงเราเฉยๆ

เอาล่ะ  พร้อมรบแล้ว  ว่าแต่กูอยู่ฝ่ายไหนฟ่ะ

ยังสับสนว่าตัวเองเป็นคน หรือกลู

สงสัยเป็นคนสองโลกแบบคาเนกิล่ะ 

จนหนทาง

นึกสภาพตอนออกจากบ้านโดยไม่ใส่หูฟังไม่ออกเลย
Damn! Damage SD Card แม่งอยากจะบ้าตาย
ฟอร์แมตร้อยล้านรอบก็ยังไม่หาย
สงสัยต้องเอาไปให้บาทหลวงชำระล้าง
แม่งติดคำสาปชัวร์ 55555555
จบๆ พอกันที เอาคอมใส่กระเป๋ากางเกงได้มั้ยวะ
คนจะฟังเพลง  แม้แต่วินาทีเดี๋ยวก็ชักตายได้นะ

เตรียมพร้อม

ตัดสินใจแล้วว่า
จะต้องทำรายงานให้เสร็จก่อน
แล้วค่อยตะลุยทำสิ่งนั้น
ฮึ๊บ! สู้สู้ fight!
มันควรจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว
ไม่เป็นไรๆ เราค่อยๆพยายามไป
ในแบบของเรา

ลองสักตั้ง

วางแผนอีกแล้วครับ โปรเจกต์ใหญ่คับฟ้าเลย
พอชาร์จแบตแล้วอารมณ์ครีเอทมาเต็ม
หวังว่าคงจะไม่เลิกกลางคันไปอีกแบบงานอื่น
พยายามจะไม่ให้มันใหญ่เกินตัวนะ
ไม่ได้ยากเกินไป แค่ต้องเรียนรู้อะไรนิดหน่อย
บวกอดทนกับอะไรหลายๆอย่าง
งานวางแผนอะถนัดฮะ
แต่งานปฏิบัตินี่ยากชิบ
ยังไงก็ต้องลองๆลุยดู
ถึงไม่เสร็จก็ยังดีที่ได้เรียนรู้อะไรบ้าง
ต้องลองอีกสักครั้ง  เอาให้สุดๆไปเลย
ปล.ขอให้มีเวลาด้วยเถอะ สาธุ!
เอาใหม่..ขอผิด
ขอให้มีกำลังแรงกำลังใจทำไปจนสำเร็จก็พอ

Midden

ในสายตาของเรา มองสังคมเป็นเหมือนกองขยะ
มันเน่าเหม็น สะอิดสะเอียน และน่าสมเพช
เราสมเพชตัวเองที่ต้องเดินผ่านกองขยะ
หลายคนกำลังหัวเราะ ดูมีความสุขอยู่ในนั้น
บางคนก็กำลังอาเจียนเอาขยะที่กินเข้าไปออกมา
มันโหดร้ายและเจ็บปวดที่มองเห็นแต่สิ่งไม่สวยงาม
เราควรทำยังไง? ควรใช้ชีวิตในกองขยะนี้ยังไง?
------------------------------------------------------
อยากจะสำรอกทุกอย่างออกมา
เราคิดว่า คนอื่นคงจะมีวิธีดีๆของเขาอยู่
อาจจะมีเวทมนตร์อะไรสักอย่างที่ทำให้เขามองเห็นเป็นอย่างอื่น
ถ้าสามารถมองเห็นเป็นขนมหวานได้ก็คงไม่เลว
เหมือนบ้านขนมปังหรือเปล่านะ
หรือใช้วิธีควักลูกตาออกมา แต่กลิ่นก็ยังมี
ต้องตัดจมูกด้วยละมั้ง
บางที คงต้องมองหากองขยะที่น่าอยู่สักกอง
หวังว่าคงจะพอมีอยู่นะ
 

ดีแล้ว

นี่ถือว่าดีแล้ว
ดีแล้ว  ดีแล้ว ดีแล้ว
ต้องให้กำลังใจตัวเองก่อน
--------------------------------------------------
อารมณ์ความคิดมันค่อนข้างวิ๊ด
รุนแรง รุนแรงจริงๆ
ดีที่เราสามารถควบคุมร่างกายได้
ข้อดีของการเป็นคนที่ชอบคิด
ไม่เน้นลงมือทำ คือขี้ขลาด
มันดีตรงไหนฟ่ะ
ขี้ขลาด แม้แต่จะทำร้ายตัวเองก็ไม่ได้
มันก็ดีไปอีกอย่าง เนอะ
ตอนนี้รู้สึกสงบมากขึ้น
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ค่อนข้างปั่นป่วน
----------------------------------------------------
เราเป็นคนที่เชื่อในเรื่องของความเป็นไปได้ของทุกสิ่ง
และสามารถเคลือบแคลงได้แม้แต่สิ่งที่เป็นพื้นฐาน

.....
.....
.....
.....
.....
.....

R.I.P.คนไม่มีที่อยู่
Am I Here All Alone
คำที่สามออกเสียงให้ชัดด้วย

เราเป็นเพียงคนขี้ขลาด
ไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้
เกิดใหม่เป็นแพนด้าดีกว่ามั้ง

รู้สึกเหมือนไม่มีที่อยู่
ที่ไหนๆก็ไม่ใช่ของเรา

บ่นเฉยๆ

ปกติชอบเสียงพากย์ของคะน้า
แต่พอมาดูโตเกียวกูลโคตรชอบเสียงริเสะ
พอหาว่าใครพากย์ริเสะ ปรากฏว่าคะน้าพากย์
กำ ขนาดนักพากย์ที่ตัวเองชอบยังจำเสียงไม่ได้
เสียงโคตเหมาะกับริเสะ แต่เสือกตายตอนแรกเลย
เสียดายอยากฟังเสียงนานๆ เรื่องอื่นไม่ชอบเท่าเรื่องนี้
ดีที่เรื่องนี้ยังมีนักพากย์หลายคนที่น่าฟังอยู่
แต่เพราะไม่ใช่ฮาเร็ม นักพากย์หญิงหลายคนที่เราชอบก็ไม่มี
อยากฟังเสียงชิโอริ กับอายานะ โอยย เมื่อไหร่..

อุปสรรค..รักจุงเบย

อุปสรรคเยอะจุงเบย แต่ไม่ท้อดีกว่า ขี้เกียจ
อุปสรรคสำคัญคือ ชักเบื่อแว้ววว อิอิ
ไม่ได้ ไม่ได้ เราต้องทำต่อไป ทำต่อไปเรื่อยๆ
ที่สำคัญ คือ เมื่อไหร่จะทำรายงานจบสักทีฟ่ะ
อุตส่าห์สอบดีเฟนผ่านแล้วแท้ๆ
จบสิจบแน่  ไหนๆ ก็มีคนช่วยเยอะขนาดนี้แล้ว
ตั้งใจ  ต้องตั้งใจทำเรื่องเรียนด้วยสิ
อย่าให้เสียอีกเป็นครั้งที่สอง  อุตส่าห์ได้โอกาสดีๆมา
โอกาสไม่ได้มีมาง่ายๆนะเฟ้ย
เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นคนเรียนตรีวิชาพื้นๆมาเกือบเจ็ดปี
ก็จะเต็มโควต้าอยู่แหละ สงสารคนเฝ้าประตูคงเบื่อขี้หน้า
การแคสเกมมีส่วนช่วยอย่างหนึ่งคือ มีความมั่นใจในการพูดมากขึ้น
เวลาสอบพูด  เราก็จะนึกว่า กำลังแคสอยู่ อิอิ
ถึงแม้งานเขียนจะยังกากๆ แอบขยะแขยงนิดหนึ่ง
แต่เดี๋ยวค่อยๆทำไป มีเวลาอีกเกือบสามเดือน
แต่ถ้าเสร็จเร็วได้ยิ่งดี  อยากลองแคสสไตล์สาวออฟฟิศ
คงกากน่าดู  ช่างแม่มมมม  อยากแคสต่อไป  อยากให้มีคนติดตามบ้าง
อยากมีความรู้สึกแบบเซเล็บ แต่เล็บยังขบไม่หาย -*- เกี่ยววววว
ทั้งติดเมะ ติดเกม ดีนะไม่ติดผู้ชายอีก 
แต่ก็แอบมีคนมาให้ปลื้ม แบบเป็นไอเด้า--ดอลปะ
ทรัพยากรในการแลกเปลี่ยนก็มีน้อย  เวลาก็แทบใช้ไม่พอ กลุ้มจิต
ยังโชคดีที่มีหน้าตาพอดูได้  อิอิ หลงตัวเองจุงเบย


อยากอัพสกิลในการทำวิดีโอ  ทั้งตัดต่อ ตกแต่ง อัดเสียง ใส่ซาวน์ รวมถึงเรื่องพูดให้เก่ง
อยากทำวีบล็อคด้วย  แต่ยังไม่มีปัญญาหาค่าใช้จ่ายในส่วนเสริมเพิ่มเติมได้
และยังอายประชาชีอยู่  เนื่องด้วยสมาชิกในบ้านเยอะและส่งเสียงหน้าบึ้งตึงตัง
แง้ๆ  อุปสรรคเยอะจัง  ไม่อยากทำแบ้วว ไม่ได้ๆๆๆ ไว้เดี๋ยวทำงานหาตังค์เองก่อนดีกว่า
เอาเงินไปจ้างคนที่บ้านให้เชื่องก่อน//ทำท่าคิดชั่วร้าย
Laptop ก็มีประวัติศาสตร์มายาวนานแล้ว mobile ก็เริ่มปฏิเสธการมีอยู่ของตัวเอง
ไหนจะกล้อง  ไมค์  หูฟังเทพ แล้วก็หนังสือแปลงร่างขั้นสุดยอด
โอ้ พระเจ้า! เงิน  เงิน เงิน ทั้งนั้น  ขออนุญาตใช้สูตร  พระเจ้าจะยอมรับไหม?
ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวตั้งใจเรียนให้จบ  จะได้มีเวลาไปอ้อนวอนพระเจ้า  อ้าวว กำ
ต้องไปหางานทำให้มันพอมีตังค์ใช้บ้าง  หาหนี้ หาภาระเพิ่มด้วย ตามกระแสนิยม
คงเป็นหนี้เกมที่ต้องชดใช้เยอะเลย  พอมีเงินแล้ว  ก็ต้องใช้เงิน ซื้อเกมแท้มาเล่น
ลำพังการทำงานเดี่ยวในยูทูบมันคงไม่ก่อรายได้  ต้องหันไปเกาะกลุ่มอื่น
ทำวิดีโอเพื่อความบันเทิง  เป็นงานอดิเรกก็เท่ดีนะ หวังว่าจะมีเวลานะ กำบารุ
 
 
 

โพสยาวๆ

ทำไมถึงอยากแคสเกม?
คิดว่าเริ่มมาจากชอบเล่นเกม
และเห็นมีคนทำหนังจากเกมได้
ก็เลยลองทำดู  แต่คอมติดไวรัส
แล้วก็ไม่ได้คิดทำจริงจังไร
แล้วเรื่องเรียนก็ชวนกลุ้มอยู่
น่าจะซักประมาณ2-3 ปีมาแล้วที่เคยทำ
แต่ทำได้แค่ไฟล์เดียวประมาณสิบนาที
อีกอย่างเรามีความฝันที่ชัดเจนในตอนนั้น
อยากเป็นนักเขียน  พร่ำเพ้อมากมาย
ก็เขียนได้ครึ่งๆกลางๆ ท้อง่าย  เบื่อง่าย
อารมณ์ไม่มั่นคงมากมาย
แล้วก็มาเจอเหตุการณ์ที่สั่นคลอนความฝัน
และการมีชีวิตอยู่
ทุกวันๆที่ผ่านไปไม่มีความหมาย
คิดถึงแต่คำถามซ้ำซากวนเวียน
ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร?
จนพอรู้สึกตัวได้ก็พบว่าเราทำร้ายใครต่อใคร
ทำร้ายด้วยการใช้ชีวิตที่ว่างเปล่า
เหมือนกับคนที่ตายไปแล้ว
ในตอนนั้นเรามองไม่เห็นใครทั้งสิ้น
ไม่มีทั้งความหวังและความฝัน
แต่ที่สุดเราก็พลิกคำถามซ้ำซาก
เราจะมีชีวิตอยู่ได้ด้วยอะไร?
เราตอบ:ความรัก:ที่มีต่อแมว
ยังทำใจให้รักคนได้ยาก
ก็ขอรักแมว ใช้ชีวิตอยู่กับแมว
แล้วก็เริ่มมีชีวิตชีวา แม้จะใกล้เคียงกับแมว
จนจะไม่ใช่คน  แต่เป็นแมว
นอกจากแมวก็ยังมีเด็กเข้ามาวุ่นวาย
ให้สอนหนังสือ  ให้โหลดนู่นนี่นั่น
ให้ไปเล่นบอล  ก็ช่วยให้เราเป็นผู้เป็นคนบ้าง
ถึงแม้จะภาวนาให้อย่าเดินมาหาเลย
เพราะจะเล่นเกม ต้องแอบเล่น ไม่งั้นอด
แต่ก็ดีที่ได้พึ่งพิงกัน  ทั้งคนทั้งแมว
จนมาแคสเกมได้เพราะเห็นคลิปแคสซิมส์3
ที่ปกติเราจะดูแต่หนังซิมส์ซับอิ้ง
พอเห็นเธสเชอร์โจแคสซิมส์ดูน่าหนุกดี
แถมวิธีแคสหาในเน็ต หาโปรแกรมอัด
หลังจากโหลดซิมส์สามมาเล่นได้สามวัน
ก็เลยลองทำดู  เจอปัญหามากมาย
แต่ก็แฮปปี้ที่จะแก้และทำต่อไป
เพิ่งได้ติดตามนักแคสไทยไม่นาน
เห็นว่าหลายคนสามารถมากอย่างไม่คาดคิด
อยากทำให้ได้ดีขนาดนั้นบ้าง
แต่ติดที่เราไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง
และมีอารมณ์ที่ไม่มั่นคง
ตอนที่ได้ทำวิดีโอเล่นๆ มันสนุกดี
ทำให้เราภูมิใจในตัวเองได้ในระดับหนึ่ง
คิดว่าคงช่วยเสริม self-esteem ที่มันต่ำ
อยากภูมิใจในตัวเองให้มากกว่านี้
จะได้ไม่ต้องเกิดความรู้สึกถดถอย
จะได้มีชีวิตที่เป็นชีวิตจริงๆ

คือบางทีนะ

คือบางทีนะก็เข้าใจว่าตัวเองชอบพูดคนเดียว
หรือบางทีก็พูดกับจิ้งจกบ้าง
รู้สึกไม่แปลก แต่หลังจากเริ่มแคสเกม
ไหงมันพูดคนเดียวอย่างบ้าคลั่งแบบนี้
แถมยังทำเสียงเหมือนพากย์การ์ตูน
บางทีคนในบ้านก็เยอะไปนะ เผื่อเค้าจะได้ยิน
บางทีก็ใช้ภาษาไทยเหมือนผิดไวยากรณ์นะ
คือบางทีก็บางทีมากไปนะ
คือบางทีเหมือนจะพูดภาษามนุษย์ได้เข้าใจยากไปนะ

Shagreen's Day I

ได้ลองแคสเดอะซิมส์สองอย่างที่ต้องการ
ในสามภาคที่เล่น  ก็ชอบซิมส์สองมากที่สุด
แต่มีเรื่องไม่สบายใจรบกวน
ระหว่างพาร์ทสามก็เกิดหงุดหงิดขณะแคส
รู้สึกผิดต่อการแคส  แต่ก็พยายามกลับมาดี
ในตอนนี้ที่ทำได้มีเพียงแค่อดทน
และพยายามต่อไป
เราไม่สามารถควบคุมสิ่งภายนอกได้
แต่เมื่อเราควบคุมภายในตัวเราได้
ไม่ว่าสิ่งไหนก็ทำอะไรเราไม่ได้
ปล.ไป่ตู้แทรกซึมเข้ามาอีกแล้ว
อย่าทำร้ายฉันอีกเลย Please!

From Mobile

Intruduce myself : Shagreen

"แคสเกมไม่ใช่เรื่องง่าย อยากทำต้องทำให้ได้
เมื่อทำได้แล้วต้องทำให้ดี"

ไม่มีใครกล่าวไว้ เค้าพูดเองล่ะตัวเอง
เค้านี่คือใครเอ่ย? Shagreen 
Who is Shagreen?
โพสต์แรกของบล็อกนี้ก็จะขอแนะนำ
Intruduce myself : Shagreen
เรียกภาษาไทยคง ชากรีน
มันต่างกับชาเขียวยังไงฟ่ะ
ขออนุญาตใช้ภาษาฝิบัติพอกล้อมแกล้ม

ชากรีนมาจากชาเขียวนั้นแหละหนา
อันตัวเราชื่นชอบชาเขียวแท้เป็นหนักหนา
เหยดด ภาษาแบบว่า เกิดในยุคสุนทรภู่ครูกวี สาสสสส
แต่คำอุทานนี่  ไม่น่าใช่  บางทีมีอาการเผลอไผลทำให้เป็นเช่นนั้น

อันตัวเรา...เว้ยยย ไม่ใช่แหละ เรียกแทนตัวเองซะ อืมฮื้ม
ชาก็ชื่นชอบการเล่นเกมมาก แต่เมื่อก่อน ตอนเด็กๆเลย
จะชอบดูเพื่อนเล่น  ไม่กล้าเล่น ไม่กล้าทำไรทั้งนั้น
ซื้อเกมมานั่งดูหน้าปกเฉยๆ ป๊าดดด ไม่ถึงขั้นนั้น
ชาก็แค่เป็นคนรอบคอบ  กว่าจะเล่นได้สักเกม
ต้องเรียนรู้  หาอ่านทิปเยอะแยะ ลองดูคนอื่นเล่น
แล้วค่อยไปลองผิดลองถูกเองบ้าง ในบางส่วน
แต่ก็เล่นหนักมาก เมื่อเล่นเป็น และเล่นพลิกแพลงเยอะ
เวลาติดอะไรก็จะติดมันถึงขีดสุด เล่นแบบไม่มีลิมิต
ชีวิตเกินร้อยยยยย วู๊ววววว โอ๊เย  ชักจะไปแหละสมงสมอง

โพสต์นี้ก็ขอจบแค่นี้ สรุปแล้วได้รู้จักชากรีนไปมากน้อยเท่าไหร่
เอาล่ะเขียนคอมเม้นไว้นะคะ เดี๋ยวคุณครูจะมาให้คะแนน
เย็บบบ  ไม่ใช่ล่ะ  ชากรีนยังเป็นนักเรียนนะคะ ไม่ใช่คุงคูลแต่อย่างใด
แค่มีนิสัยเผลอสั่งสอนคนอื่นเท่านั้นเอง

ปล.คำพูดคำจาใดที่ใช้ภาษาโบราณเกินไปก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้
ปล.ปล.สามารถทรานสเลทอินไทยได้ด้วยการคัดลอกข้อความไปเสิร์ชหาในกูเกิ้ล
กูเกิ้ล พ่อทุกสถาบัน และปัจจุบัน ยูทูบ แม่ของทุกแคสเตอร์